Oferta Instytutu O Instytucie Działalność Instytutu Struktura Instytutu Aktualności Programy badawcze Ciekawe miejsca Kontakt English version
 

NA SKRÓTY

Serwis informacyjny na temat jakości powietrza w województwie śląskim

Serwis informacyjny na temat jakości powietrza w województwie śląskim

Program "Przyjazna Kłodnica"
Program
"Przyjazna Kłodnica"


Monitoring zanieczyszczeń powietrza w Pszczynie (OPSIS)

Depozycja metali ciężkich
w środkowej części województwa śląskiego
(dostęp do map GIS)

Aktualizacja Planu gospodarki odpadami dla województwa śląskiego
Aktualizacja Planu gospodarki odpadami dla województwa śląskiego

Termiczne przekształcanie odpadów jako element kompleksowego systemu gospodarki odpadami komunalnymi w województwie śląskim
Debata społeczna

 


O Instytucie - Historia

strona główna


 

W roku 2007 Instytut Ekologii Terenów Uprzemysłowionych obchodził 35–lecie swojej działalności. W 1972 roku, na bazie Katowickiego Oddziału Instytutu Gospodarki Wodnej – utworzono z inicjatywy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) “Centrum Ochrony Środowiska”. W 1992 roku placówka ta stała się samodzielną jednostką, pod nazwą Instytut Ekologii Terenów Uprzemysłowionych.

Jednak źródeł obecnej postaci Instytutu należy szukać we wcześniej istniejących jednostkach, które przekształcone w katowicki oddział Instytutu Ochrony Środowiska, wniosły swoje doświadczenie i dorobek w utworzone Centrum Ochrony Środowiska.

Były to istniejące wówczas: Instytut Gospodarki Wodnej katowickie oddziały Instytutu Gospodarki Komunalnej, Instytutu Urbanistyki i Architektury oraz Instytutu Gospodarki Mieszkaniowej, a także Państwowego Instytutu Hydrologiczno-Meteorologicznego.

Wraz z rozwojem w Polsce dziedziny ochrony środowiska, naukowo-badawczy profil Instytutu zmieniał się stopniowo od problematyki ochrony wód powierzchniowych, technologii oczyszczania wód i ścieków oraz gospodarki komunalnej, w kierunku kompleksowej, systemowej, zintegrowanej ochrony i kształtowania środowiska.

1972–1984 Budowa systemowego podejścia badawczego w ochronie środowiska

W latach 70. XX wieku kreowano w Polsce nową filozofię ochrony środowiska. Odchodzono od zawężonego podejścia obejmującego tylko wyrywkowe działania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, oceny jakości wód powierzchniowych oraz gospodarki komunalnej. Rozwijała się stopniowo ochrona powietrza atmosferycznego, zaczynano kojarzyć związki przyczynowo-skutkowe pomiędzy rozwojem przemysłu, a emisją zanieczyszczeń do środowiska oraz wzrostem zanieczyszczenia poszczególnych elementów środowiska naturalnego. 

Śląsk był tym regionem, gdzie najwcześniej ujawniły się skutki nadmiernego zanieczyszczenia środowiska i dlatego został  wybrany przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) i Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) jako obszar badawczy Projektu UNDP/WHO/ POL/RCE-001 „Ochrona Środowiska”. Jednym z celów tego projektu, było powstanie w Katowicach „Centrum Ochrony Środowiska”, które wyznaczono na Generalnego Realizatora Projektu, tworzącego podstawy systemowych rozwiązań kompleksowej ochrony środowiska terenów uprzemysłowionych i zurbanizowanych na obszarze GOP.

Zdjęcia z budowy IETU

Ukończenie w roku 1975 nowych pomieszczeń Centrum Ochrony Środowiska, stanowiących do dziś siedzibę Instytutu było możliwe dzięki bezpośredniemu zaangażowaniu się ówczesnych władz wojewódzkich, w tym szczególnie Wojewody Katowickiego Generała Jerzego Ziętka.

Efektem Programu UNDP/WHO POL/RCE-001, było wypracowanie podstaw wielu nowatorskich narzędzi systemowego zarządzania środowiskiem na terenach uprzemysłowionych i zurbanizowanych. Dzięki pomocy WHO, Centrum Ochrony Środowiska wyposażono w nowoczesną aparaturę pomiarowo-kontrolną. Organizowane staże szkoleniowe dla pracowników Instytutu w znanych ośrodkach naukowych Stanów Zjednoczonych i krajów Europy Zachodniej oraz udział wybitnych zagranicznych naukowców w ocenie postępów projektu, umożliwiły szybki rozwój kadry naukowo-badawczej Centrum. Prowadzone badania w dziedzinie technologii wielostopniowego oczyszczania ścieków i rozwoju metod biologicznego oczyszczania, pozwoliły na powstanie grupy specjalistów w zakresie wysokoefektywnych, innowacyjnych technologii oczyszczania środowiska. Szybko powstawała grupa specjalistów w zakresie kompleksowej ochrony wód powierzchniowych, ochrony powietrza, oceny środowiskowych i zdrowotnych skutków zanieczyszczenia powietrza oraz optymalizacji działań dla ochrony i kształtowania środowiska.

Wraz z realizacją projektu POL/RCE - OO1 rosła ranga naukowa Centrum Ochrony Środowiska. Po ukończeniu tego projektu, Centrum było koordynatorem kolejnych projektów w ramach programów UNDP. Jednym z nich był projekt POL/RCE-OO3 „Oceny Oddziaływania na Środowisko” – Environmental Impact Assessment, którego celem było wypracowanie w Polsce procedur ocen oddziaływania inwestycji na środowisko (OOŚ) i wdrożenie ich do procesu planowania i podejmowania decyzji na poziomie regionalnym (wojewówdzkim). Efekty prac tego projektu, organizowane szkolenia i seminaria kształtowały w Polsce grupę specjalistów OOŚ, która dała początek liście ekspertów Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie ocen oddziaływania inwestycji na środowisko. Powstały pierwsze w Polsce publikacje na temat tego narzędzia zarządzania środowiskiem, wprowadzonego następnie do polskiego prawodawstwa. Od tamtego okresu zaznaczył się aktywny udział pracowników Instytutu w działaniach resortu środowiska na rzecz rozwoju narzędzi zarządzania środowiskiem.

Centrum Ochrony Środowiska pełniło też wówczas rolę ośrodka szkoleniowego, głównie dla stażystów i stypendystów agend Organizacji Narodów Zjednoczonych  (WHO, UNDP, UNIDO) z krajów Europy i Azji.

Równolegle do projektów realizowanych w ramach programów UNDP/WHO, Centrum Ochrony Środowiska od roku 1973 rozwijało współpracę z Amerykańską Agencją Ochrony Środowiska (US EPA) podejmując projekty finansowane z Funduszu Marii Skłodowskiej-Curie. Pierwsze projekty, dotyczyły rozwoju technologii oczyszczania ścieków przemysłowych i przeróbki osadów ściekowych.

Kolejne, realizowane na przełomie lat 70. i 80. XX w. dotyczyły oceny zanieczyszczenia roślin jadalnych metalami ciężkimi i dały podstawy do dalszego rozwoju tego kierunku badań w Instytucie. Współpraca Instytutu z US EPA trwa do dzisiaj.

Okres kryzysu ustrojowego 1984-1989 – stagnacja rozwoju COŚ

Lata 80. i początek lat 90. XX w. to okres kryzysu ustrojowego w Polsce. Recesja gospodarcza w kraju, zahamowała intensywny rozwój Instytutu. Starano się jednak utrzymać istniejące kontakty z jednostkami zagranicznymi i nadal rozwijać nowe kierunki badań naukowych, w szczególności w zakresie instrumentów zarządzania środowiskiem. Wiedza i doświadczenia zdobyte w trakcie uczestniczenia w projektach międzynarodowych była pomocna w pracach realizowanych na rynku krajowym. Instytut uczestniczył w opracowaniu wieloletnich programów ochrony środowiska – Narodowego Programu Ochrony i Kształtowania Środowiska, oraz programów dla województw katowickiego i bielskiego.

Okres transformacji 1989 – 1992 – decyzja o usamodzielnieniu jednostki

W okresie przekształceń ustrojowych analiza zapotrzebowania rynku na usługi Instytutu wykazała, że konieczne jest niezwłoczne wprowadzenie zmian dostosowujących jednostkę do nowych warunków ekonomicznych. Równolegle pojawiły się nowe wyzwania naukowe. Dokumenty Konferencji Narodów Zjednoczonych "Środowisko i Rozwój" w Rio de Janeiro z 1992 roku, a szczególnie Agenda 21 zobowiązały kraje świata do wdrażania zasad trwałego i zrównoważonego rozwoju.

Te wyzwania podjęło ówczesne kierownictwo Instytutu doprowadzając do usamodzielnienia się Centrum Ochrony Środowiska, działającego dotąd w ramach Instytutu Ochrony Środowiska. W roku 1992 wyodrębniona jednostka otrzymała nazwę Instytut Ekologii Terenów Uprzemysłowionych, a jej misją stał się zrównoważony rozwój terenów uprzemysłowionych i zurbanizowanych.

1992 - 2002 – Nowe wyzwania

Początki samodzielnego działania IETU to starania o umocnienie pozycji jednostki w kraju i za granicą. Aktywnie rozwijano współpracę z zagranicą, włączano się w działania resortu środowiska, występowano z licznymi inicjatywami działań na szczeblu województwa.

IETU podpisał bezpośrednie umowy o współpracy z Departamentem Energetyki Rządu Stanów Zjednoczonych (US DOE), ze Stanowym Uniwersytetem na Florydzie oraz z Norweskim Instytutem Badań Powietrza. Umowy te zaowocowały licznymi wspólnymi projektami.

Bardzo istotnym efektem konsekwentnych, wieloletnich inicjatyw IETU w regionie było zwrócenie uwagi decydentów na problem rewitalizacji i powtórnego zagospodarowania terenów poprzemysłowych, zgodnego zasadą zrównoważonego rozwoju. Rozwiązanie tego problemu wpisano jako jeden z głównych celów Strategii Rozwoju Województwa Śląskiego.

Z inicjatywy IETU, przy współpracy z US EPA, Zarząd Województwa Śląskiego utworzył w 2000 roku  Społeczny Komitet Zagospodarowania Terenów Poprzemysłowych i powierzył Instytutowi funkcje programowe i organizacyjne związane z jego działalnością.

W latach 1996-2000 aktywne działania IETU wspólnie z Instytutem Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w celu integracji problematyki ochrony zdrowia publicznego i ochrony środowiska doprowadziły do przygotowania koncepcji Wieloletniego Programu Rządowego „Środowisko a Zdrowie”. Był to pierwszy w Polsce program podejmujący próbę integracji problematyki ochrony zdrowia i ochrony środowiska przez wdrożenie zasad trwałego i zrównoważonego rozwoju we wszystkich sektorach gospodarki. Program ten został ustanowiony przez Rząd Rzeczpospolitej Polskiej w czerwcu 2001 roku.

IETU był jedną z pierwszych w Polsce jednostek naukowych, która podjęła i w dalszym ciągu prowadzi intensywne działania zmierzające do włączenia procedur analizy, oceny i zarządzania ryzykiem zdrowotnym i środowiskowym do procesu zarządzania terenami zdegradowanymi.

W IETU pracowano nad stworzeniem zestawu narzędzi służących do wieloaspektowej analizy procesów zachodzących w środowisku zarówno przy zastosowaniu modeli statystycznych, jak i fizycznych, osadzonych w systemach informacji przestrzennej. Prace dotyczyły integracji z GIS modeli przepływu i transportu zanieczyszczeń z gruntu do wód podziemnych, modeli emisji zanieczyszczeń gazowych z gruntu do powietrza, procedur analizy i oceny ryzyka zdrowotnego.

IETU prowadził systematyczny monitoring zintegrowany we własnej stacji badawczej, zlokalizowanej w Brennej. Posiada również pierwszą na Śląsku stację pomiarową zanieczyszczeń powietrza w Katowicach – Załężu, która od 13 lat wchodzi w skład Krajowej Sieci Stacji Podstawowych Monitoringu Zanieczyszczeń Powietrza, funkcjonującej w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska. Stacja ta w 1999 roku została włączona także do Europejskiej Sieci Monitoringu Jakości Powietrza – EUROAIRNET, Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.

Pracownicy IETU byli i są reprezentantami Polski w pracach Grupy Zadaniowej Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ ds. Inwentaryzacji Emisji i Prognozowania działającej na potrzeby Konwencji Genewskiej w sprawie Transgranicznego Przenoszenia Zanieczyszczeń Powietrza na Dalekie Odległości.

IETU był inicjatorem wdrożenia europejskiego systemu CORINAIR, dotyczącego inwentaryzacji emisji zanieczyszczeń do powietrza w Polsce, a stanowiącego podstawę opracowywania krajowych strategii redukcji emisji. W oparciu o ten system opracowane zostały w IETU dwie krajowe strategie redukcji emisji: metali ciężkich oraz lotnych związków organicznych (LZO). Dla LZO powstał także plan implementacyjny Dyrektywy 1999/13/WE w Polsce na bazie, tworzone są w IETU procedury administracyjne wdrażania tej dyrektywy w Polsce. Opracowane przez pracowników IETU prognozy emisji granicznych zanieczyszczeń do powietrza na poziomie województw do roku 2010 stanowią uwarunkowania zewnętrze dla tworzonych obecnie programów ochrony powietrza.

Od roku 1997, w ramach umowy bezpośredniej Instytutem Ekologii Terenów Uprzemysłowionych i Departamentem Energetyki Rządu Stanów Zjednoczonych (US DOE), realizowano projekty, finansowane w całości przez stronę amerykańską, dotyczące opracowania najlepszych dostępnych, nisko-kosztowych (BAT) technologii oczyszczania zanieczyszczonych gruntów.

W latach 1997-1999 jeden z projektów dotyczący technologii bioremediacji, realizowano przy współpracy z Savannah River Technology Center (USA). Opracowano wtedy i uruchomiono na skalę techniczną w Rafinerii Czechowice-Dziedzice, technologię usuwania z gruntu zanieczyszczeń ropopochodnych metodą aktywnie i pasywnie przewietrzanej biopryzmy. W roku 2000 opracowany został również przez autorów technologii  projekt przewoźnego bioreaktora, o pojemności ok. 6 m3, pozwalający na kontrolowanie przebieg procesu z możliwością doboru optymalnych parametrów.

W ramach tej samej umowy prowadzono w skali polowej badania nad zastosowaniem metody fitoremediacji do usuwania z gleb metali ciężkich, takich jak kadm, ołów i rtęć.

Jako rezultat realizacji projektów w ramach umowy z US DOE oraz projektu sfinansowanego z dotacji Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach, opracowano w IETU w 1998 roku sposób wytwarzania autoszczepionki, na bazie rodzimych mikroorganizmów, przyspieszającej oczyszczanie gleby i ścieków z zanieczyszczeń ropopochodnych.

W tym okresie prace IETU w zakresie gospodarki odpadami dotyczyły pełnego spektrum jej rozwoju, od formułowania polityki poprzez strategie, programy i plany gospodarki odpadami. Przykładem są: wykonany w ramach programu Unii Europejskiej PHARE „Master Plan  gospodarki odpadami w woj. katowickim” oraz na zlecenie Banku Światowego „Regionalny system gospodarki odpadami komunalnymi dla woj. katowickiego”, a także podobne prace dla zespołu gmin Raciborskich oraz dla innych regionów Polski. IETU był także głównym wykonawcą, przyjętego do realizacji w październiku 2002 roku pierwszego Krajowego Planu Gospodarki Odpadami.

W latach 1998 – 2002 IETU bardzo aktywnie współpracował z resortem środowiska w zakresie opracowania zasad i procedur oraz najnowszych narzędzi zarządzania środowiskiem, wynikających z harmonizacji prawa krajowego z prawem Unii Europejskiej.

 Istotnym osiągnięciem IETU było wypracowanie metodyki konstruowania wojewódzkich wieloletnich programów ochrony i  kształtowania środowiska, uwzględniających zarządzanie środowiskiem zgodnie z  zasadami trwałego i zrównoważonego rozwoju oraz zasadami demokracji uczestniczącej. W 1996 r. IETU wspólnie z firmą CITEC opracował Wieloletni Program Ochrony i Kształtowania Środowiska dla Województwa Katowickiego na lata 1996-2005 i Kierunki Działań do roku 2020, w którym zaproponował nowoczesny system zarządzania środowiskiem zgodny z rozwiązaniami Unii Europejskiej.

       

Kolejnym osiągnięciem było wprowadzenie w Centralnym Laboratorium IETU w 1999 roku systemu jakości zgodnego z normą PN-EN ISO/IEC nr 17025:2001. Od 2000 roku Laboratorium badawcze posiada akredytację Polskiego Centrum Akredytacji Nr AB 325 w zakresie badań wody, ścieków, odpadów, gleby.


1998 – 2007 integracja z Europejską Przestrzenią Badawczą

Komisja Europejska od 30 lat prowadzi kolejne cykle działań wspomagających rozwój środowiska naukowego i badawczego Unii Europejskiej. Programy Ramowe Badań Rozwoju Technologicznego i Demonstracji Unii Europejskiej są najważniejszym instrumentem wspomagania międzynarodowej współpracy naukowej w Europie. Stwarzają szansę na udział w projektach dotyczących najistotniejszych obecnie problemów społeczno-ekonomicznych, środowiskowych i technologicznych nie tylko jednostkom naukowo-badawczym, ale także przedsiębiorstwom, jednostkom samorządowym, organizacjom pozarządowym.

Ostatnia dekada to intensywna praca nad włączeniem się IETU w programy badawcze finansowane przez Komisję Europejską. Do osiągnięć na tym polu należy zaliczyć:

  • uzyskanie w 2002 r. statusu Centrum Doskonałości “Centre for Redevelopment of Degraded Areas” (CEDAR),

  • zajęcie czołowej pozycji w kraju w zakresie realizacji projektów 5. i 6. Programu Ramowego Badań Rozwoju Technologicznego i Demonstracji Unii Europejskiej. Łącznie do września 2007 r. zrealizowano 24 projekty.

Pierwsze doświadczenia IETU zdobył w 4. Programie Ramowym realizując dwa projekty. W latach 1994-1998 polskie jednostki badawczo-rozwojowe miały szansę uczestniczenia w projektach 4. Programu Ramowego, ale nie mogły w pełni korzystać z pomocy finansowej Komisji Europejskiej.

Wobec przystąpienia Polski do 5. Programu Ramowego Badań, Rozwoju Technicznego i Prezentacji Unii Europejskiej (5. PRUE) i wniesienia wkładu finansowego do ogólnego budżetu, polskie zespoły badawcze mogły w pełni włączyć się w realizację projektów badawczo-rozwojowych oraz uczestniczyć w różnego rodzaju formach aktywności, finansowanych przez Komisję Europejską, na takich samych zasadach jak zespoły pochodzące z państw Unii Europejskiej. Do 5. PR UE w latach 1998 - 2002 do IETU złożył 37 propozycji projektów. Finansowanie otrzymało 12 projektów, których problematyka dotyczyła głównie terenów uprzemysłowionych i zurbanizowanych. Uczestnictwo w 4 projektach 5. PR UE dotyczących systemów zarządzania jakością powietrza w skali krajowej, regionalnej i lokalnej pozwoliło na transpozycję do Polski nowoczesnych narzędzi.  

Aktywność IETU w 5. PR UE została nagrodzona przez Ministra Nauki dwukrotną nominacją do nagrody Kryształowej Brukselki, w kategorii jednostek badawczo-rozwojowych – w roku 2001 oraz w 2002 roku. Nominację do tej nagrody w kategorii indywidualnej zdobyła także w roku 2002 dr Janina Fudała.
 

 

Prowadzona wielokierunkowa działalność IETU w zakresie zintegrowanej ochrony i kształtowania środowiska terenów zdegradowanych doprowadziła do wykształcenia w IETU grupy specjalistów w dziedzinie zintegrowanego, wielodyscyplinarnego i interaktywnego zarządzania terenami zdegradowanymi.  Grupa ta stała się podstawą do wystąpienia o uzyskanie statusu centrum doskonałości w zakresie tej działalności.

W wyniku konkursu 5. PR UE, w którym uczestniczył IETU w roku 2002, Centrum „Centre for Redevelopment of Degraded Areas” o akronimie CEDAR, uzyskało status Centrum Doskonałości, a Instytut otrzymał z rąk Ministra Nauki list gratulacyjny za integrację z Europejską Przestrzenią Badawczą.

Od początku roku 2002 IETU podjął przygotowywania do uczestniczenia w 6. PR UE. Wspólnie z partnerami zagranicznymi Instytut opracował 20 Expressions of Interest, startując w pierwszym konkursie 6. PR UE. Wszystkie te propozycje pól badawczych zostały zaakceptowane przez Komisję Europejską, a wspólnie z partnerami IETU uczestniczył i dotychczas uczestniczy w realizacji 12 projektów. Pod względem liczby realizowanych projektów w  6. PR UE IETU zajął 3 pozycję wśród 197 JBR w kraju oraz 21 miejsce w rankingu polskich jednostek uczestniczących w tym programie. Współczynnik sukcesu (stosunek liczby projektów złożonych do liczby projektów realizowanych) wyniósł 36%. IETU otrzymał po raz kolejny nominację do Nagrody Kryształowej Brukselki.

Współpraca z Unią Europejską zainicjowała podjęcie przez IETU nowych badań dotyczących:

  • zintegrowanych systemów zarządzania środowiskiem,

  • lokalnego i mezoskalowego modelowania emisji zanieczyszczeń do powietrza,

  •  interakcji powierzchnia ziemi – wody podziemne,

  •  budowy procedur i programów komputerowych.

Poza programami badawczymi IETU realizował projekty w ramach takich programów jak: INTERREG, COST, eContent i LIFE.

Od 2005 r. IETU aktywnie uczestniczy w działaniach  dotyczących wdrażania Planu Działań na Rzecz Technologii Środowiskowych (Environmental Technology Action Plan – ETAP) podejmując inicjatywy zarówno na szczeblu krajowym, jak i na forum europejskim. Dla Ministerstwa Środowiska wykonano ”Analizę warunków rozwoju technologii środowiskowych w Polsce w kontekście realizacji zadań związanych z przygotowaniem i wdrażaniem Planu Działania Unii Europejskiej na Rzecz Technologii Środowiskowych (ETAP)”, stanowiącą podstawę dla uchwalonego przez Radę Ministrów w lutym 2006 r. dokumentu „Mapa drogowa wdrażania planu działań na rzecz technologii środowiska w Polsce”. Przygotowano także publikacje „Technologie Środowiska w Polsce. Stan na rok 2004” oraz „Analiza i ocena możliwości stosowania w polskich warunkach kryteriów środowiskowych w zamówieniach publicznych”.

Współpraca sieciowa

W 2002 r. IETU był inicjatorem utworzenia dwóch Naukowych Sieci Tematycznych:

  • Naukowa Sieć Tematyczna AIRCLIM-NET – Zanieczyszczenia Powietrza/Zmiany Klimatu,

  • Naukowa Sieć Tematyczna ENVITECH_Net – Technologie Ochrony Środowiska.

Po trzech latach działania na forum krajowym przekształciły się one w sieci międzynarodowe uczestnicząc aktywnie w rozwoju Europejskiej Przestrzeni Badawczej w zakresie koordynacji badań nad wpływem zmian klimatu w poszerzonej Europie – ERA -NET CIRCLE, oraz w implementacji Europejskiego Planu Działań na rzecz Technologii Środowiskowych (ETAP).

IETU był także inicjatorem powstania w 2006 roku Polskiej Platformy Technologicznej Środowiska. W swoich działaniach Platforma uwzględnia między innymi taką problematykę, jak:

  • wypracowanie wizji rozwoju sektora technologii ochrony środowiska,

  • budowanie strategii rozwoju innowacyjnych technologii środowiskowych,

  • współpracę w kreowaniu polityki i prawodawstwa służących pobudzeniu innowacyjności przemysłu w zakresie technologii środowiskowych,

  • promocję eko-innowacyjnych technologii.

Doświadczenia w prowadzeniu współpracy sieciowej IETU wykorzystał inicjując powstanie kolejnych krajowych sieci:

Naukowa Sieć Środowisko i Zdrowie

Naukowa Sieć Przyjazna Rzeka

Naukowa Sieć Środowisko a Technologie

Opracowane programy badań wspólnych jednostek naukowo-badawczych tworzących te sieci mają na celu wykorzystanie dotychczasowych osiągnięć poszczególnych jednostek badawczych w tematyce stanowiącej pola badawcze sieci i uzupełnienie ich o nowe aspekty badań, dających nowoczesne zintegrowane narzędzia, metody czy też techniki zarządzania jakością środowiska lub innowacyjne technologie przyjazne środowisku do wdrożenia w praktyce.

Działania związane z uruchomieniem transferu i komercjalizacji produktów/usług IETU prowadzone są poprzez rozwój sieciowej współpracy krajowej. Objęły one m. in. współpracę z:

  • jednostkami badawczo-rozwojowymi w ramach Zintegrowanego Instytutu Naukowo-Technologicznego – ZINT (EMAG, GIG, KOMAG, ICHPW, ISS, POLTEGOR); na podstawie podpisanego porozumienia o współpracy,

  • jednostkami sektora B+R w ramach Centrum Transferu Technologii „Bio -Techno - Info” – CTT BTI (Fundacja Rozwoju Kardiochirurgii, GIG, KOMAG, ISS); na podstawie umowy konsorcjalnej,

  • jednostkami naukowymi, firmami przemysłowymi, jednostkami otoczenia biznesu w ramach Centrum Zaawansowanych Technologii „Energia – Środowisko - Zdrowie” – CZT EŚZ; na podstawie umowy konsorcjalnej,

  • jednostkami naukowymi, firmami przemysłowymi, jednostkami otoczenia biznesu w ramach Śląskiego Centrum Zaawansowanych Technologii” - ŚCZT; na podstawie umowy konsorcjalnej.

 

 


Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Ekologii Terenów Uprzemysłowionych

Naukowa Sieć Tematyczna Technologie Ochrony Środowiska



Naukowa Sieć Tematyczna Zanieczyszczenia Powietrza / Zmiany Klimatu

Polska Platforma Technologiczna Środowiska

Konkurs Ministra Środowiska Lider Polskiej Ekologii

Branżowy Punkt Kontaktowy Programów Badawczych UE
Branżowy Punkt Kontaktowy Programów Badawczych UE

Zintegrowany system wspomagający zarządzaniem i ochroną zbiornika zaporowego

Focus on Key Sources of Environmental Risks

Circular Flow Land Use Management

Geokompozyty sorbujące wodę – innowacyjne technologie wspomagające wegetację roślin







C.O.A.L. - Od Karbonu do krajobrazu postindustrialnego

Kompleksowe podejście do oceny ryzyka zdrowotnego w przyszłych scenariuszach, dotyczących środowiska

Sprawdź swoją wiedzę

Środowisko a Zdrowie
Środowisko a Zdrowie


Copyright © 2001-2012 IETU

Cofnij Strona główna Początek strony Naprzód