Głównym źródłem zanieczyszczenia gleb metalami ciężkimi w Polsce jest przemysł, a zwłaszcza górnictwo i hutnictwo metali nieżelaznych, energetyka, przemysł chemiczny, produkcja i złomowanie akumulatorów oraz składowanie odpadów komunalnych i transport.

Obszary ekstremalnie zanieczyszczone przez metale występujące w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących bądź zlikwidowanych zakładów przemysłowych, stanowią wtórne źródło zanieczyszczeń.

Działania inżynieryjne zmierzające do oczyszczenia gleb z metali ciężkich, obejmują z reguły metody techniczne (chemiczne, fizyczne), które jakkolwiek skutecznie usuwają zanieczyszczenia, powodują cały szereg niekorzystnych efektów ubocznych, jak też wiążą się z wysokimi kosztami. Metody biologicznego oczyszczania gleb są coraz bardziej doskonalone. Są one przyjazne dla środowiska, a koszt ich jest o wiele niższy. Jedną z metod biologicznych jest chemofitostabilizacja. Polega ona na jednoczesnym zastosowaniu chemicznych dodatków doglebowych oraz roślin. Dodatki wiążą metale w glebie i zmniejszają ich bioprzyswajalność, a zastosowane rośliny są w stanie wytworzyć podczas wzrostu na takiej glebie gęsty system korzeniowy, ograniczający jej erozję i przenikanie niepożądanych substancji w głąb profilu glebowego. Gatunki roślin stosowane do chemofitostabilizacji powinny charakteryzować się niską kumulacją metali w częściach nadziemnych.

W trakcie badań stwierdzono, iż zastosowanie węgla brunatnego jako dodatku doglebowego wspólnie z wyselekcjonowanymi kultywarami traw z gatunku Festuca arudinacea (kostrzewa trzcinowa) może przynieść bardzo dobre wyniki w stabilizacji metali ciężkich w glebie. Określenie minimalnej dawki węgla brunatnego pozwoli w znacznym stopniu obniżyć koszty całego procesu.

• omówienie głównych metod remediacji gleb silnie zanieczyszczonych metalami ciężkimi:

• metody techniczne (chemiczne, fizyczne)
• metody biologiczne