Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, Nr 115, poz. 1229)   zarządza się, co następuje:
 
 

a) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych w sposób niezorganizowany lub z małych instalacji,
b) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych z dużych instalacji,
c) poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę roślin,

a) ochronę zdrowia ludzi,
b) ochronę roślin,
c) oddziaływanie transportu,

1) 1 na 20000 km² jeśli poziomy tych substancji w powietrzu przekraczają górny próg oszacowania, 
2) 1 na 40000 km² jeśli poziomy tych substancji w powietrzu nie przekraczają górnego progu oszacowania i są wyższe od dolnego progu oszacowania.

1) dostarczały danych z obszarów stref, o najwyższych poziomach substancji w powietrzu, na które ludność będzie narażona przez okres odpowiedni do okresu uśredniania wyników pomiarów, dla którego określono dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu,
2) dostarczały danych z innych niż określone w pkt 1 obszarów stref, dotyczących  narażenia ogółu ludności,
3)  były reprezentatywne dla:

a) obszaru o powierzchni co najmniej 200 m2 w przypadku pomiarów prowadzonych z uwagi na oddziaływanie transportu, 
b) obszaru o powierzchni kilku km2 w przypadku pomiarów tła miejskiego,
c) podobnych lokalizacji nie znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie.

1) zlokalizowane w odległości ponad 20 kilometrów od aglomeracji lub ponad 5 kilometrów od innych obszarów zabudowanych, instalacji i głównych szlaków komunikacyjnych
2) reprezentatywne dla obszaru o powierzchni  co najmniej 1000 km2. 

1) w przypadku dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenków azotu, pyłu PM10, ołowiu, tlenku węgla i benzenu, znajdowały się co najmniej 25 metrów od krańca głównych skrzyżowań i co najmniej 4 metry od środka najbliższego pasa jezdni,
2) w przypadku dwutlenku azotu i tlenku węgla czerpnia znajdowała się nie dalej niż 5 metrów od krawężnika najbliższej jezdni,
3) w przypadku pyłu, ołowiu i benzenu, czerpnia reprezentowała jakość powietrza na linii zabudowy.

a) w przypadku dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenków azotu, pyłu PM10, ołowiu, tlenku węgla i benzenu w odległości przynajmniej 0,5 metra od najbliższego budynku, jeżeli reprezentuje jakość powietrza na linii zabudowy,
b) w przypadku ozonu w odległości nie mniejszej niż dwukrotna różnica wysokości przeszkody i wysokości umieszczenia czerpni,

24 000 ^b) 
m g/m^3.h

Minimalna liczba stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów poziomów dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenków azotu, pyłu PM10, ołowiu, tlenku węgla i benzenu w powietrzu, w strefach, w których substancje te wprowadzane są w sposób niezorganizowany lub z małych instalacji
 

1) W przypadku dwutlenku azotu, pyłu PM10, benzenu i tlenku węgla należy uwzględnić przynajmniej jeden punkt pomiaru tła miejskiego i jeden do oceny poziomu substancji w rejonie oddziaływania ruchu drogowego, z tym że w przypadku benzenu i tlenku węgla, pod warunkiem, że nie spowoduje to zwiększenia liczby punktów poboru próbek.
 
 
 

1) Przynajmniej jedno stanowisko podmiejskie, w miejscu gdzie występuje największe narażenie ludności. W przypadku aglomeracji przynajmniej połowę powinny stanowić stanowiska podmiejskie.

Tabela 1. Metodyki referencyjne poboru próbek i analiz poziomów substancji.

Objaśnienia:

¹⁾ Na stacjach mierzących stężenia ozonu
²⁾ Dokładność pomiaru zdefiniowana jest w "Przewodniku wyrażania niepewności pomiarów" (ISO 1993) lub w PrPN-ISO 5725-1 "Dokładność (prawdziwość i precyzja) metod i wyników pomiarów" (1994). 
 
Udziały procentowe w tabeli podane są dla pojedynczych pomiarów uśrednionych odpowiednio do okresu uśredniania wyników pomiarów, dla którego określono dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu, dla 95% przedziału ufności. 

Wymagania odnośnie minimalnej ilości ważnych danych nie uwzględniają utraty danych z powodu regularnej kalibracji lub normalnej konserwacji sprzętu.
 
 

Tabela 3. Wymagania jakie mają spełniać wyniki pomiarów okresowych.
 

Objaśnienia:

¹⁾ Na stacjach mierzących stężenia ozon.
²⁾ Dokładność pomiaru zdefiniowana jest w "Przewodniku wyrażania niepewności pomiarów" (ISO 1993) lub w PrPN-ISO 5725-1 "Dokładność (prawdziwość i precyzja) metod i wyników pomiarów" (1994)
³⁾ Jeden pomiar tygodniowo w sposób losowy, równomiernie w ciągu roku, lub osiem tygodni równomiernie w ciągu roku.
 
Udziały procentowe w tabeli podane są dla pojedynczych pomiarów uśrednionych odpowiednio do okresu uśredniania wyników pomiarów, dla którego określono dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu, dla 95% przedziału ufności.
 
 

Tabela 4. Wymagania jakie mają spełniać wyniki modelowania.
 

Objaśnienia:

¹⁾ Dokładność modelowania definiowana jest jako maksymalne odchylenie mierzonych i obliczanych poziomów substancji odpowiednio do okresu uśredniania wyników pomiarów, dla którego określono dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu.
 
 

Tabela 5. Wymagania jakie mają spełniać obiektywne metody szacowania.
 

Objaśnienia:

¹⁾ Dokładność oszacowania definiowana jest jako maksymalne odchylenie mierzonych i obliczanych poziomów substancji odpowiednio do okresu uśredniania wyników pomiarów, dla którego określono dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu.

1. Konsultacje

Przygotowywany projekt rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie sposobów, metod i zakresu dokonywania oceny poziomu substancji w powietrzu, górnych i dolnych progów oszacowania dla substancji o ustalonych poziomach dopuszczalnych oraz metodyk referencyjnych modelowania jakości powietrza nie ma swojego odpowiednika merytorycznego w dotychczasowym prawodawstwie. 
Rozporządzenie to transponuje do polskiego prawodawstwa przepisy Dyrektywy Rady: 1996/62/EC z dnia 27 września 1996 roku w sprawie oceny i kontroli otaczającego powietrza,  1999/30/EC z dnia 22 kwietnia 1999 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu, zanieczyszczeń pyłowych i ołowiu w powietrzu i Decyzję Komisji (2001/744/EC) z 17 października 2001 r. zmieniająca Aneks V do tej  dyrektywy, dyrektywę 2000/69 z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie wartości dopuszczalnych dla benzenu i tlenku węgla w powietrzu oraz projekt dyrektywy dotyczącej ozonu w powietrzu.
Podczas prac nad projektem jego zapisy konsultowane były z zainteresowanymi instytucjami: Głównym Inspektoratem Ochrony Środowiska, Wojewódzkimi Inspektoratami  Ochrony Środowiska oraz  Instytutem Ochrony Środowiska,. 
Ze względu na ustawowy obowiązek wydania niniejszego rozporządzenia w porozumieniu z Ministrem Zdrowia projekt, przed przekazaniem do uzgodnień międzyresortowych, został w pełni uzgodniony z Ministerstwem Zdrowia oraz Główną Inspekcją Sanitarną.

2. Wpływ regulacji na dochody i wydatki budżetu i sektora publicznego

Wpływ na sektor przedsiębiorstw.
Na użytkownikach środowiska ciąży obowiązek takiego eksploatowania instalacji, aby związane z nimi emisje nie powodowały pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Podmioty prawne wpływające na pogorszenie jakości powietrza będą zobowiązywane do ponoszenia kosztów przedsięwzięć organizacyjnych i inwestycyjnych niezbędnych dla poprawy sytuacji w tym zakresie. Kosztów tych działań nie można w chwili obecnej oszacować w wystarczająco precyzyjny sposób. Należy jednak dodać, iż  nie jest to kwestia nowa w polskim prawodawstwie. Zgodnie z obowiązującą do 1 października 2001 r. ustawą z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska, jednostki organizacyjne były obowiązane do stosowania metod, technologii i środków technicznych chroniących powietrze przed zanieczyszczeniem (art. 27). Dodatkowo wartości dopuszczalne siedmiu substancji w powietrzu określone w powyższym rozporządzeniu nie odbiegają zasadniczo od dotychczas obowiązujących dopuszczalnych wartości stężeń dla tych substancji (Dz. U. z 1998 r. Nr 55, poz. 355). 
 Stąd wejście w życie niniejszego projektu nie nałoży na przedsiębiorstwa nowych wydatków ponieważ już na gruncie dotychczasowych przepisów były one zobowiązane do ponoszenia kosztów związanych z zapewnieniem odpowiedniej jakości powietrza. 

Wpływ na sektor rządowy i samorządowy.
Zgodnie z przyjętymi ustaleniami główny ciężar stworzenia i utrzymania systemu oceny jakości powietrza spoczywać będzie na administracji rządowej szczebla wojewódzkiego i krajowego. Zadania w tym zakresie realizowane będą przez już istniejące organy i instytucje. Przede wszystkim obciążona będzie Inspekcja Ochrony Środowiska, do zadań której zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 1991 r. Nr 77, poz. 335 z późn. zmianami) w szczególności należy organizowanie i koordynowanie państwowego monitoringu środowiska, prowadzenie badań jakości środowiska, obserwacji i oceny jego stanu oraz zachodzących w nim zmian. Cele państwowego monitoringu środowiska są generalnie zbieżne z celami omawianego rozporządzenia.
W związku z powyższym nie zachodzi konieczność tworzenia nowych struktur, a jedynie dostosowanie i ewentualna rozbudowa już istniejących. 
Za organizację i funkcjonowanie systemu oceny jakości powietrza w granicach stref i aglomeracji wyznaczonych na podstawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska w terenie odpowiadać będą Wojewodowie, wykorzystując do tego celu w pierwszym rzędzie Wojewódzkie Inspektoraty Ochrony Środowiska (WIOŚ). Wojewódzkie Inspektoraty Ochrony Środowiska, które dysponują odpowiednią kadrą i laboratoriami pomiarowymi stanowią od 1 stycznia 1999 roku część wojewódzkiej administracji zespolonej i w zakresie zadań określonych ww. ustawą o Inspekcji Ochrony Środowiska realizują zadania wskazane przez właściwych terytorialnie wojewodów. Działania WIOŚ wspomagane będą przez stacje Inspekcji Sanitarnej oraz inne struktury realizujące programy monitoringowe w zakresie jakości powietrza.
Przewidywane skutki finansowe zostały zawarte w uzasadnieniu do ustawy - Prawo ochrony środowiska.
Środki, którymi obecnie dysponują WIOŚ umożliwiają zainicjowanie funkcjonowania systemu i przeprowadzenie niezbędnych prac prowadzących do wyznaczenia, a następnie ustanowienia wymaganej liczby stacji pomiarowych. 
Praktycznie całość zadań w sferze systemu oceny jakości powietrza zostanie sfinansowana ze środków publicznych. Głównym źródłem środków na ten cel będą budżety wojewódzkie uzupełniane środkami z funduszy ekologicznych - Narodowego i wojewódzkich funduszy ochrony środowiska. Przewiduje się, że wydatki związane będą przede wszystkim z rozbudową sieci stacji monitoringu jakości powietrza do skali wymaganej przez projekt rozporządzenia. Dodatkowo na obecnym etapie trudno jest oszacować koszty jakie zostaną poniesione w przypadku, gdy laboratoria wykonujące dotychczas badania, wykonywały je przy pomocy innych metod niż te wskazane w projekcie rozporządzenia. 
W przyszłości dopuszcza się jednak powierzanie obsługi poszczególnych stacji i punktów pomiarowych przez niezależne, dobrze wyposażone laboratoria komercyjne, które zdolne będą do podejmowania zadań zleconych, konkurując ze sobą na zasadach gry rynkowej. Powinno to doprowadzić do lepszego wykorzystania krajowego potencjału pomiarowego, a tym samym do obniżenia kosztów funkcjonowania całego systemu.
W ramach umowy bliźniaczej (PL 2000/IB/EN/02) zawartej pomiędzy Ministerstwem Środowiska RP a Niemieckim Federalnym Ministerstwem Środowiska, Ochrony Przyrody i Bezpieczeństwa Jądrowego przewidziany jest przetarg na zakup sprzętu i oprogramowania, który będzie finansowany z środków Phare (2,6 mln EURO). Oznacza to powstanie sprawnego systemu oceny jakości powietrza, dostosowanego do wymagań UE, w województwach mazowieckim i łódzkim oraz sieci operacyjnej do prowadzenia pomiarów stężeń pyłu w pozostałych województwach.
 

3. Wpływ regulacji na rynek pracy

Rozbudowa funkcjonującej obecnie sieci stacji monitoringu jakości powietrza do skali wymaganej przez projekt rozporządzenia może skutkować koniecznością stworzenia nowych miejsc pracy.

4. Wpływ regulacji na konkurencyjność wewnętrzną i zewnętrzną gospodarki

Regulacje jakie zaproponowane są w projekcie rozporządzenia nie będą miały wpływu na konkurencyjność wewnętrzną i zewnętrzną gospodarki.
 

5. Wpływ regulacji na życie lub zdrowie ludzi

Niniejszy projekt jest zgodny z uregulowaniami obowiązującymi w Unii Europejskiej. Powstanie dyrektyw dotyczących jakości powietrza, które zostały transponowane do rozporządzenia, podyktowane było koniecznością ochrony środowiska, a w szczególności zdrowia ludzi poprzez ustanowienie wartości dopuszczalnych oraz alarmowych dla niektórych substancji w powietrzu. W aneksie I „dyrektywy ramowej" (96/62/EC) wymieniono 13 substancji, które należy brać pod uwagę przy ocenie i kontroli jakości otaczającego powietrza. Jak dotąd jednak w drodze dyrektyw uregulowano  kwestie dotyczące 7 substancji, a przyjęta hierarchia prac nad poszczególnymi substancjami odzwierciedla m.in. częstość występowania danego zanieczyszczenia oraz stopień narażenia na jego oddziaływanie dużych populacji ludzkich. Przyjęte wartości liczbowe dla wartości dopuszczalnych i poziomów alarmowych zostały określone na podstawie rezultatów prac prowadzonych przez międzynarodowe grupy naukowe działające w tej dziedzinie. 
 

6. Wpływ regulacji na sytuację i rozwój regionów

Rozporządzenie jest przygotowywane na potrzeby tworzonego systemu oceny jakości powietrza, którego celem jest zapewnienie na obszarze wszystkich stref dotrzymywania prawnie ustalonych poziomów dopuszczalnych substancji w powietrzu. Wyniki oceny będą stanowić podstawę do planowania, a następnie podejmowania działań koniecznych dla zmniejszenia poziomu zanieczyszczenia atmosfery, a tym samym powinny  doprowadzić do poprawy warunków życia i rozwoju gospodarczego na danym obszarze.